Hoorfout

Wat zingen die mannen van The Temptations nou in hun klassieke hit Papa was a rolling stone? Toch zeker And when he died/ All he left us was alone? Of is het, zoals ik iemand hoorde zeggen, All he left us was a loan? Goh, ja, a loan. Had ik nog niet aan gedacht.
Papa laat schulden na, en niet: al wat hij ons liet, was alleen. De officiële tekst blijkt te zijn: All he left us was alone, maar het is goed mogelijk dat de tekstschrijver die andere betekenis bewust liet meerijden.
Het is een hoorfout die eigenlijk geen schade doet. De fouten en verbasteringen die dat wel doen, zijn een bron van groot vermaak.
Meer dan één website is aan het verschijnsel gewijd. Kissthisguy is zo’n site, die zijn naam ontleent aan een verbastering van de regel Scuse me while I kiss the sky uit Purple haze van Jimi Hendrix. Hendrix maakte daar gebruik van door bij optredens die regel met getuite mond in de richting van bassist Noel Redding te zingen. Zo kun je There’s a bad moon on the rise van Creedence Clearwater Revival horen als There’s a bathroom on the right, en Beast of burden van de Stones als Pizza burning.
Zelf hoor ik dat koor van de Champions League duidelijk Lasagna! zingen in plaats van The Champions! Maar ik weet wat de juiste tekst is en dan telt het niet. Het moet een echt misverstand zijn, echte verwarring. (Geen Mama, appelsap hier.)
Een vriendin hoorde de notoir slap articulerende zanger Frank Boeijen iets heel anders zingen dan Maar in de kleur van je hart. Zij hoorde: Denk niet zwart, denk niet wit, denk niet zwartwit/ Maar in de kleur van je haar. En inderdaad, Boeijen rekt de a tot bijna een aa en laat de t vrijwel weg. Die haar-regel begreep ze niet, en ze had de assistentie van anderen nodig om de juiste tekst te horen.
Een ander hoorde als jongetje in Pastorale van Ramses Shaffy en Liesbeth List duidelijk: Soms ben ik een grote kloot. Zijn ouders wezen hem op zijn feilen toen hij het lied nazong. Tekstdichter Lennaert Nijgh schreef wel degelijk: Soms ben ik als kokend lood.
Vroeger, in de jaren stillekes, toen de dieren nog konden spreken en er nog geen e-mail was, had je bij kranten stenotypistes die de ingesproken bandjes van verslaggevers uittikten. De kans op fouten was aanzienlijk. Zo hoorde de stenotypiste van Het Parool een voetbalverslaggever zeggen dat er was gescoord door Wout van Benen. Moest zijn: door een woud van benen.
Zelf belde ik ooit een stuk door waarin een citaat voorkwam uit het gedicht Drinklied voor de herfst van Gerard Reve. Eigenlijk moet je zo’n titel spellen. Had ik niet gedaan. Daardoor stond de volgende dag in de krant: Drink niet voor de herfst. Dat zijn mooie dingen.

Bob Frommé

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.