Clipje opnemen

Ik heb voor het eerst van mijn leven Pisang Ambon geproefd. Niet gedronken, maar geproefd. Conclusie: mierzoete synthetische narigheid. Precies wat ik van tevoren dacht en geheel en al in overeenstemming met het lied dat ik op dat moment zong.
Ik zong, omdat Theo en ik (Theo van Duijl, mijn wederhelft in het akoestische duo Blind Vertrouwen) bezig waren aan video-opnamen van drie nummers van onze cd Wonder. Dat glas Pisang Ambon was het rekwisiet voor het bluesy dronkemanslied Gemenut.
Eerste couplet plus refrein: Geef me een drankje dat desnoods gifgroen is/ Gemaakt van rotte vrucht waarvoor het niet het seizoen is/ Geef me een drankje dat afschuwelijk smaakt/ En waarvan m’n moeie lijf in al z’n vroegen kraakt// Geef me ’t, ah gemenut/ Gemenut, want ik heb geen nut/ Dus gemenut. Dat rekwisiet was dus passend en juist.
Ik zwalkte zo’n beetje tussen platenbakken met vintage vinyl; we waren met open armen ontvangen door Jenny Dorst, eigenaar van de vintage platenzaak JensDo aan het Zwaanshals. (Tussen deze twee haken: dat is de mooiste straatnaam van Rotterdam, zo niet van Nederland. Ja, hét Zwaanshals, ook al is het dé hals.) Op deze locatie ging het gebeuren.
Zo doorgewinterd zijn we niet ondanks onze vintage leeftijd, want je denkt: drie nummertjes opnemen, camera erop zetten, desnoods een lampje erbij, maar dan is het toch spelen en klaar. Maar zo simpel leg het gewoon niet, zou Joop Schafthuizen zeggen. Het werd een stuk professioneler aangepakt, met een ervaren cameraman, die een stel enorme tassen met spullen meebracht, en een nog veel ervarener televisieregisseur, die allerlei ideeën had over looplijnen, standpunten van de – meervoud – camera’s, bepaalde woeste camerabewegingen, extra shots vanaf de straat en plannetjes voor de montage. Het klonk ons als muziek in de oren.
Het is bekend van filmsets: acteren is wachten. We hadden veel vaker in een geluidsstudio gestaan en, toen we nog in Noodweer zaten, geplaybackt in tv-studio’s en in Nederland Muziekland. We hadden maar één keer live gespeeld, bij Sonja Barend (het schimplied Amsterdam, in het hol van de leeuw), maar dit werden toch een soort van clips. En dan geldt: wachten kan lang duren.
Je staat op een stukje duct tape, dat op de vloer is geplakt en waar je niet vanaf mag wijken. Je kompaan staat naast je op een ander stukje duct tape en dan is het wachten. Cameraman en regisseur zijn in druk overleg. Waar komen de camera’s en op welke hoogte, en waar komt het licht? Dat ben je, in lijdzaamheid, toch al snel een half uur verder.
Gezellig converseren en geintjes maken zit er niet in. Daarvoor is de spanning te groot. Ik zou wel eens willen weten hoe een mens daarvan afkomt. Het is me in al die jaren niet gelukt. En de spanning neemt nog toe, wanneer je je ook nog eens ergert aan dat eeuwige gebrek aan gemoedsrust voor een optreden.
Eindelijk mogen we los. We doen Gemenut, Het is een wonder dat je leeft en De stem van mijn moeder. Steeds is de derde versie de beste. Pas dan ben ik af van mijn gespannenheid met bijbehorende dode blik. Het leven komt dan goddank terug. En het lacht ons zelfs toe.
Werd het toch nog een fijne middag.

Bob Frommé

6 thoughts on “Clipje opnemen

  1. Dat was niet minder dan vloeken in de kerk hoor, destijds bij Sonja Barend.
    Gelukkig heeft u het naderhand goed gemaakt met uw columns in een Amsterdamse krant.

    • Ik was al Parool-columnist toen. En het grappige was en is dat ik Amsterdammer ben van geboorte. Op eenjarige leeftijd door mijn ouders naar Rotterdam gebracht. Ik was dus een van de weinige ‘Amsterdammers’ op de redactie. De rest was voornamelijk import. Maar ze gunden mij m’n schimplied. Ik kreeg zelfs te horen dat er veel in zat wat ik zong. Maar ik was een gelukkige Rotterdammer bij die krant.
      Dank voor je reactie

  2. Ik ben Utrechter van geboorte.
    Op 1 jarige leeftijd door mijn ouders naar Rotterdam gebracht en getogen in Kralingen.
    Jaren later verhuisd naar het Amsterdamse en fan geworden van die stad.
    Dat is nu weer voorbij, geef mij maar Rotterdam.
    Wat betreft dat optreden bij Sonja Barend: het staat me niet exact meer voor de geest maar volgens mij was zij not very amused.
    En de Zwarte Paardenstraat vind ik ook een mooie straatnaam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.