Rockende witmannen

Mag een oude man nog popmuziek spelen? Het is een vraag die ik ook op mezelf moet betrekken. De vraag nader gepreciseerd: mag je als oude witman nog rocken? Oude zwartmannen mogen meer, is mijn indruk. Niemand vond het vreemd dat Solomon Burke, die niet eens meer kon staan bij zijn concerten, lekker doorging met zijn soul. En B.B. King mocht ook tot op hoge leeftijd de elektrische blues blijven spelen.
Maar mogen oude witmannen dat ook? Het hangt er een beetje vanaf aan wie je het vraagt. De Amerikaanse schrijver John Strausbaugh bijvoorbeeld, die ooit door Jan Tromp van de Volkskrant werd geïnterviewd, vond dat een rockzanger van boven de vijftig zich niet meer als zodanig onder de levenden mag vertonen. Jonge mensen zeggen zulke dingen niet. Die interesseren zich niet voor een band als de Stones. Het zijn de oude blanke lullen die vinden dat de Stones te oude lullen zijn om nog te kunnen optreden.
Maar waarom eigenlijk? Als die mannen willen optreden en ze krijgen daar nog steeds stadions mee vol, waarom zouden ze het dan in vredesnaam laten? Wie zal het ze ontzeggen? De oude blanke lullen. En de reden is duidelijk: jaloezie en zelfhaat.
De erg volwassen en cynische Jan Tromp vond het heerlijk wat die Strausbaugh allemaal beweerde. Ook Tromp vindt het niet leuk dat hij ouder wordt en dat uit zijn oren bosjes haar beginnen te groeien en dat hij strammer beweegt dan voorheen en dat andere, zelfs oudere blanke lullen nog wel volop bewegen en nog steeds succesvol rock ’n rollen.
Het zijn vooral de Stones die op hoon kunnen rekenen. Die staan 13 juni in de Arena (wel 300 euro meebrengen voor een goeie plek). En waarom niet? Heel veel mensen willen ze zien. Dat wil niet zeggen dat ik het geweldig hoef te vinden wat ze doen. Ik zal er niet bij zijn in de Arena. Mick Jagger is altijd al een stripfiguur geweest, met die constante praalzieke houding (dat potsierlijke is ooit meesterlijk nagedaan door Remko Vrijdag). Maar ik misgun het die mannen niet. Als zeventiger rocken blijkt heel goed te kunnen.
Neem mijzelve. Donderdag heb ik met mijn muzikale vrienden nog danig lopen te rocken. Voor de pauze met Blind Vertrouwen (akoestisch, dus zonder rockgeweld, maar ook met rocknummers), na de pauze bij de reünie van Noodweer. Het was, ondanks de fouten en de zenuwen vooraf, een heerlijke avond.
Veel meer durf ik daar niet over te zeggen. Dat laat ik liever over aan Roland Vonk, die deze recensie postte: ‘Dat was een memorabele avond, gisteravond in Kantine Walhalla bij de cd-presentatie van het duo Blind Vertrouwen (de helft van Noodweer) en het mogelijk laatste reünie-concert van Noodweer, de Rotterdamse nederpop-trots van weleer. Fijne liedjes, verstaanbare teksten die ergens over gaan, goed geluid – niet te hard – en een geweldige sfeer in een uitverkochte zaal. Het was intiem, informeel, zeer relativerend en liefdevol.’
Zolang je niet achter een rollator loopt, kun je rock ’n rollen dat het een aard heeft.

Bob Frommé

One thought on “Rockende witmannen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.