Het Mes

Tot u spreekt een geslagen man. Verslagen mag ook. Het geschiedde aan de Hetty Blokweg, waar de Rijk de Gooyer-steeg op uitkomt. Zijn we hier op het kerkhof van overleden artiesten? Neen, op het Mediapark te Hilversum, om precies te zijn in Studio 23 van Omroep Max.
Het ventje deed mee in Het mes op tafel en bakte er niks van. De spanning was hem te veel en de tegenstanders waren te goed. Halverwege de opname kon ik al plaatsnemen op wat ik het strafbankje noemde. Maar volgens Herman van der Zandt was dat een ereplaats.
Ik blaakte niet van zelfvertrouwen, maar als ik afging op de uitzendingen die ik gezien had, zou ik een goeie kans maken. Maar ja, het is bekend: het is geen kunst om thuis de goeie antwoorden te roepen.
In de drukke foyer ontmoette ik mijn tegenstanders. En op niks af had ik het gevoel dat ik ze kon hebben. Dat zei ik ook tegen mijn drie supporters. Alles om het zelfvertrouwen op te krikken.
Op een monitor zagen we live een eerdere opname. Eén vraag vergrootte mijn zelfvertrouwen: van wie zijn de volgende verbasterende dichtregels – van Drs. P of van Ivo de Wijs? ‘Uren, dagen, maanden, jaren/ Vliegen als een schaduw heen/ Zij die eens gelukkig waren/ Wonen nu in Amstelveen.’ Dit rook naar Ivo de Wijs, Drs. P zou dat net een slagje beter doen. Ik had zelf al eens een vervolg maakt op die eerste twee regels: ‘Uren, dagen, maanden, jaren/ Vliegen als een schaduw heen/ Op den duur steeds minder haren/ En in elke nier een steen.’ Was dit niet niveau Ivo? Kom maar op met dat mes op tafel!
Herman is een ontzettend sympathieke gast. Volmaakt ontspannen en iedereen op zijn of haar gemak stellend. En na de opnamen was hij niet anders. Een van mijn supporters wilde met hem op de foto. Hij zou volgens haar beseffen dat hij eindelijk ‘de vrouw van zijn leven’ had gevonden.  
Maar dan de vragen. Ik heb altijd kunnen hoofdrekenen, maar nu bleef die vaardigheid verborgen achter een luikje in mijn hoofd. Ik kon niet bedenken wat 17 x 17 was. Ook deze lukte me niet: een man is dertig als hij vader wordt; over hoeveel jaar zijn vader en kind samen honderd? In arren moede vulde ik het belachelijke 70 in. Ook erg (mijn vriend de musicoloog wil me nu nooit meer zien): ik zag iets van Bach aan voor iets van Beethoven, terwijl de term toccata viel. Ik voelde nattigheid, maar deed daar niets mee.
Soms moet je een gooi doen naar een goed antwoord. Ik wist niet hoe de voorloper van de Zuiderzee heette. Niet het IJsselmeer, nee. Maar Almere raadde ik ook niet. Almere was het goede antwoord.
Bij vraag vier had ik er vier goed gehad, als ik voor die Noord-Afrikaanse kookpot niet tahine had opgeschreven, maar tajine. De  jury moest streng zijn. Ik door zijdeur af, waar geween is en geknars der tanden.
Gelukkig kon er ook worden gelachen. Tijdens de nazit in een Rotterdams café beloofde een goeie vriend dat hij voor Facebook een GIF-je zou maken van het moment dat mijn naam door Milou van het leitje wordt geveegd.
Maar wanneer is dan de uitzending, Bob? Ik kan het kwalijk voor me houden: woensdag gehaktdag.

Bob Frommé

2 thoughts on “Het Mes

  1. Met alleen meedoen heb je mijn bewondering al. Maar nu het ook nog zo’n leuke column oplevert is het – wat mij betreft – zeer de moeite waard geweest. Op naar de woensdag met popcorn op schoot. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.