Hondsdagen

Morgen zijn de hondsdagen nog net niet begonnen. De hondsdagen, de oude, volkswijze benaming voor de tijd waarin de ergste zomerhitte ons landje treft, lopen van 20 juli tot 20 augustus. Maar morgen wordt wel degelijk een hondsdag. Ik ben daar geen liefhebber van.
Wat kun je ertegen doen? Ik heb nu makkelijk praten, want ik ben de gelukkige mede-eigenaar van het redmiddel dat airco heet. Maar dat was voorheen wel anders. Wat was toen het tegengif tegen die koortsige loomheid? Wat was toen het medicijn zonder bijwerkingen dat je verzoent met dat op apegapen liggen? Ik kan zeggen dat ik dat medicijn ooit heb gevonden.
Ik stuitte erop tijdens een hevige hittegolf, op het laatste moment, toen ik al bezig was de pijp aan Maarten te geven. De remedie was muziek. Was het Gregoriaans gezang dat opklinkt onder het verwulfsel van een koele kathedraal? Nee, want daar zie ik monniken bij met dikke pijen en harige enkels boven de sandalen. Het was integendeel een liedje van John Fogerty.
Een eeuw na Creedence Clearwater Revival maakte hij een nieuw album met nieuwe klassieke Creedence Clearwater Revival liedjes zonder het CCR-stempel. John Fogerty kan alleen maar zulke klassieke liedjes maken. Een daarvan op Blue Moon Swamp (klassieke titel) vatte de broeierige noodtoestand samen met een paar bluesy akkoorden, een paar treffende woorden en die stem uit duizenden: A hundred and ten in the shade (dik veertig graden in de schaduw). Dat nummer heeft de snelheid van een zweetdruppel die vanaf de haarlijn via de neuswortel langs de wang naar de mondhoek kruipt. (https://www.youtube.com/watch?v=dptYkSPPFcg).
Natuurlijk zingt countryboy Fogerty niet over de hitte in een Hollandse bovenwoning maar over de zon boven de Zuidelijke katoenvelden, waar het zweet neerdrupt op de spade die vergeefs een weg zoekt in de steenharde bodem. Fogerty doet er ook een soms brommend, soms juichend gospelkoortje bij, want als de zon op de katoenvelden brandde, stonden daar zwarte slaven loom wiegend hun stemmen naar de hemel te zenden. Ja, the noonday sun makes you crazy, maar dat koortje en John Fogerty zijn het tegengif.
Loom is de drum, loom de elektrische gitaar, loom de dobro, loom de zang, met af en toe een uithaal, zoals je ook met een driftige beweging het zweet van je voorhoofd wist. Alles in een hitte die je om je moeder doet roepen: It’s a hundred and ten/ A hundred and ten in the shade/ Goin’ way down/ Mama won’t you carry me.
En dan zingt zo’n gospelzanger er opeens hard doorheen: It’s mighty, mighty hot. Kijk, dat helpt.

Bob Frommé

Advertentie

2 thoughts on “Hondsdagen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.