Verslaafd

Ik ben verslavinggevoelig, vrees ik. Onder meer voor gokverslaving. Dat heb ik gemeen met Multatuli, Dostojewski en Rien Nevaplus. Zo zie je maar dat ik niet de enige ben.
Ik ontdekte die gevoeligheid in mijn studententijd. In een Utrechtse woongemeenschap werd meermalen per week gekaart, om geld. Pokeren, boerenbridge, 21-en. Ik deed dat met grote inzet en een kleine beurs. Toch wist ik die beurs menigmaal met kaartwinst aan te vullen. Dat werkte verslavend, hoewel verliezen ook een reden is om toch weer te willen spelen.
Een belangrijk kenmerk van gokverslaving is denken dat je het derde oog hebt. Dat je dingen ‘aanvoelt’ en voorspellende gaven hebt. Nog steeds als jong student liftte ik naar Zuid-Frankrijk, waar in Saintes-Maries-de-la-Mer in de Camargue gewoon in de openlucht een roulettetafel stond. Vanaf een uur of negen ’s morgens kon je daar spelen. Ik sliep op het strand en in alle vroegte dacht ik aan de roulette en wist ik wat ik moest spelen: 19 en 21 en zero B (die tafel had twee nullen en de croupier – grappenmaker – duidde zero B steeds aan als zero BB).
Ik arriveerde bij de roulette als eerste en enige. De croupier stond te kletsen met een collega, terwijl ik mijn fiches op 19, 21 en zero B zette. Het wiel draaide en het balletje viel op een verkeerd getal. Maar omdat er letterlijk nauwelijks iets op het spel stond, vergat de croupier mijn fiches weg te harken. Hij liet het balletje weer ronddraaien en potverdorie het viel op de 19! Betalen, pannenkoek!
Dan ga je toch denken dat je ‘het hebt’. In het verdere verloop van het spel werd dat gelogenstraft. Het ging soms goed, maar vaak ook fout. Ik stopte niettemin met een minimale winst. Volgende dag weer, nu met een minimaal verlies. Ik weerstond de aandrang en liftte verder, beducht voor de verslaving.
Toen het eerste casino in Nederland werd geopend (Kurhaus, 1976), konden een vriend en ik de verleiding niet weerstaan. Ik had het enorme bedrag van honderd gulden bij me en dat verloor ik, na eerst al snel op winst te hebben gestaan. Dan weggaan is geen optie, je bent er net. Het was een waanzinnig spannende ervaring. Maar een volgend bezoek kon ik me niet permitteren.
Altijd weggebleven uit het casino, maar zeer onlangs toch weer eens gegaan, nu in Rotterdam. Mijn aarzeling was groot, maar vooruit. Bij binnenkomst verbaasde ik me over de grootte ervan en over de grootte van sommige gokmachnies die eruit zagen als een skischans. Gezellig kon je de sfeer niet noemen. Een speler met een dominee Gremdaat-wybertjestrui wisselde voortdurend twee honderdjes voor fiches, die hij vreugdeloos inzette.
Aan de blackjacktafel zat ik naast een man die niet reageerde op wat ik over het spelverloop zei. Ook zo’n vreugdeloze speler. Ik won, verloor, won, verloor en verloor nog een keer. Alles kwijt. ‘Alles’ was 140 euro. Was ik diep gefrustreerd en nam ik me voor terug te komen om mijn gram te halen? Nee, ik was er onverwacht kalm onder.
Mijn angst voor gokverslaving bleek ongegrond. Nu heb ik alle tijd om al mijn andere verslavingen een schop onder hun kont te geven.

Bob Frommé

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.