Zonnende adders

Ik ben de afgelopen weken naar Vlieland gefietst, over schitterende fietspaden. Het fietsen alleen onderbroken, toen we door een vrijwilligster werden overgezet op een langs een touw handgedreven pontje (à 60 cent pp). Die paden leidden door schitterende landschappen (ik kende Twente, maar Salland niet). En het was alle dagen schitterend weer. Allen: “Nu, daar zul je dan wel schitterende foto’s aan hebben overgehouden.” Mijn antwoord is nee. Gelukkig maakt mijn vrouw wel foto’s. 
Ik fotografeer niet om dezelfde reden als waarom ik niet twitter. Zowel twitteren als fotograferen is een bezigheid waaraan ik niet moet beginnen, omdat ik weet dat het een obsessie wordt.
Ik heb één keer door een stad gelopen met een fototoestel om mijn nek. Laat het nou ook nog Parijs geweest zijn! Even opzij, monsieur Cartier-Bresson, laat dat moment décisif maar aan deze jongen over.
Oei, daar wringt een brandweerwagen zich door een nauw straatje. Is dat een leuk beeld of niet? En kijk daar, een half afgescheurd affiche. Mooi! En daar, zo’n gekromd oud vrouwtje dat ooit mooi is geweest. Gelukkig heeft ze geen baguette onder de arm en staat op de achtergrond geen Eiffeltoren; anders zou het te erg zijn geweest. En als ik dat stukje muur nu eens vanuit die hoek in beeld neem…
Na een dag was ik gek van mezelf. Ik had geen moment rust. Elk moment kon een beslissend moment zijn. Blijf kijken, blijf kijken. Nee, ophouden daarmee. Ik fotografeer nu alleen nog maar stukjes tekst, om die niet te hoeven opschrijven.
Met twitteren zou het net zo gaan. Alles kan onderwerp voor een tweet zijn. Ik zou als twitteraar voortdurend de werkelijkheid aftasten en daarna de binnenkant van mijn schedel, op zoek naar een grappige of ontroerende of bijtende of wijsneuzige of in elk geval treffende tweet. Ik zou mezelf gek maken.
Na de vakantie terug in Rotterdam betreurde ik mijn fotografiemanco. We fietsten over de Veluwe, waarbij we via Kootwijkerbroek en Stroe uiteindelijk ook het indrukwekkende Radio Kootwijk passeerden. Op een mooi stuk fietspad met links bos en rechts heide– eigenlijk waren er alleen maar mooie stukken fietspad – zag ik een driehoekig verkeersbord dat een waarschuwing leek voor een kronkeling in het pad. Maar het pad was recht. Dichterbij bleek het bord een slang af te beelden, met als begeleidende tekst: ‘Pas op/zonnende adders.’ Mensen zonnen, maar adders ook! Dit was met voorsprong het wonderlijkste verkeersbord dat ik ooit had gezien. Even twijfelde ik of wij moesten uitkijken voor die slangen of dat wij moesten voorkomen dat we ze met onze fietsen zouden pletten. Moest het laatste zijn.
Ondanks die wonderlijkheid geen foto gemaakt, en mijn vrouw helaas ook niet. Het bewijs dat wij dat bord hadden gezien, ontbrak dus. Maar ja, je bent niet alleen op de wereld. Internet bood soelaas. Daar vond ik het bord. In Flevoland stond zelfs een vergelijkbaar bord: zelfde afbeelding, maar met de tekst: ‘Zonnende ringslangen.’
Ik heb er een voornemen aan overgehouden: toch maar eens af en toe een fotootje maken.

Bob Frommé

Advertentie

2 thoughts on “Zonnende adders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.