Jochem


Ik heb lang gedacht dat ik wist wie de grootste schatten van Nederland waren. In willekeurige volgorde: Willem Wilmink, Leo Vroman, Maarten Biesheuvel. Ik zocht het dus in de literaire hoek. Inmiddels heb ik twee nieuwe namen, die de hiervoor genoemden overtreffen (literaire jongens zijn minder lief dan je denkt, en sterfelijk): André van Duin en Jochem Myjer.
André van Duin is zonneklaar. Dat hoef ik niet uit te leggen, en ik heb maar plek voor één schat. Welkom in dit stukje, Jochem Myjer!
Ik was al diep onder de indruk, toen je, kort na de levensreddende operatie aan een ruggemergtumor, 24 uur bij Wilfried de Jong was. En nu heb ik je pas nog gezien in gesprek met Coen Verbraak (foto). Tering! Als er geen beeldscherm tussen ons had gezeten, had ik je omhelsd.
Natuurlijk was je bekend als maffe adhd-cabaretier en briljante imitator, maar door die uitzendingen zag ik je in een heel ander licht. Hoe hartverwarmend is het, zoals jij het leven omarmt. Typische Myjer-uitspraak: “Alles is feelgood! Alles moet feelgood zijn.” Als Hans Teeuwen Tarantino is, ben jij Notting Hill en Love actually. Je hebt alle romcoms in huis. Je hebt echt wel weet van de ellende in de wereld, maar juist daarom wil je de mensen een goed gevoel geven. “Ik ben een pleaser!” Ja, je praat met veel uitroeptekens.
Je hebt veel meegemaakt: als jongetje gepest, dan die bijna dodelijke tumor tien jaar geleden, en het auto-ongeluk van zijn ouders dit jaar, waarover je met ontroering sprak: “Ze moesten uit het wrak worden geknipt en lagen in duizend stukjes in het ziekenhuis, hand in hand. ‘We leven nog, schat.’ Dat knokken heb ik van hun.”
Je hebt vijftig procent minder energie dan voorheen (al is dat niet te horen, als je spreekt) en je kijkt nu anders tegen het leven aan. Je kunt nu volop genieten van de natuur. Dat begon al in het ziekenhuis na die operatie. Je genoot daar van de zonsopgang, eigenlijk voor het eerst. Nu ga je graag een dag of vier wandelen met een rugzakje. En dan niet in Noorwegen, wat heel goed zou kunnen, maar eenvoudiger en dichterbij, op de Veluwe. “De natuur boven alles. Ik haal alle levenslessen uit de natuur.”
De drempels in je leven hebben je sterker gemaakt en meer in staat tot geluk. Zo’n natuurbeleving is minstens zo mooi als honderd keer Carré. En dat is weer niet mooier dan de eerste keer in theatertje Pepijn in Den Haag. Wat is de zin van het leven? Jij maakt daarvan: de zin ín het leven. En waar streef je naar? “Ik word gelukkig van andere mensen gelukkig maken.”
Een pleaser willen zijn is niet zo cool. Jochem. Je hoort de mensen schrik aan te jagen en tot nadenken te stemmen. Je voelt je verwant aan Toon Hermans – je kunt hem ook knap nadoen – en je geneert je helemaal niet voor zo’n feelgoodhouding.
Ik vind dat prachtig. Veel te lang heb ik een afkeer gehad van feelgood. Als het geen pijn deed, was het niet goed. Over mezelf nadenken was mezelf pijnigen; al het andere was de waarheid niet onder ogen willen zien en mezelf pleasen. Zelfkritiek? Zelflastering!
Ach, zoals jij praatte… Ik zag een bevrijd man, die ik als goeroe zou willen, als ik een goeroe zou willen.

Bob Frommé

Advertentie

2 thoughts on “Jochem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.