Stukjes

Op het vorige Dekens laken sloop kreeg ik twee mooie reacties. Een poëzievriend stuurde de volgende limerick, waaruit bleek dat iemand al veel eerder dan ik – zo’n zestig jaar eerder – op die lakende dekens was gekomen.

Bedsermoen

Toen de deken der Domkerk te Aken,
deskundig in wereldse zaken,
werd gevraagd of een zoen
aan de ziel scha kon doen
bleek de deken ’t kussen te laken.

John O’Mill

En een vlekkeloos Nederlands sprekende Noord-Ierse stuurde een volgens eigen zeggen oude grap, die enige kennis van het Engels vereist. Die begint zo: een psychiatrische patiënt ontsnapt uit een inrichting, gaat naar een wasserette en verkracht een aantal vrouwen. De politie komt, maar de man ontsnapt. De volgende dag staat in de krant de volgende kop: NUT SCREWS WASHERS AND BOLTS. We betreden hier de wereld van de moeren, schroeven en bouten. Maar wat zijn dan washers? Ik heb het opgezocht: sluitringen.

*******

Wijlen mijn schoonvader placht monter te zeggen: ”Mijn leven is een aaneenschakeling van teleurstellingen.” Mijn variant: mijn leven is een aaneenschakeling van gemiste kansen. En dan heb ik het niet eens over de liefde. Nee, ik had twee jetsers kunnen hebben, als ik er maar wat mee gedaan had. (Een jetser, dames en heren, is een hit.)
Tijdens de opkomst van de house-muziek zag ik wel heil in een nummer dat uitsluitend zou bestaan uit – doef-doef-doef – doordreunende house, slechts onderbroken door een luide kreet uit vele kelen: ‘Doortrekken!’ en het bijbehorende wc-geluid. Uitvoerende artiest: de formatie Shithouse. Coupletten overbodig. Niks mee gedaan, helaas.
Je ziet steeds vaker dat ov-passagiers geen mondkapje dragen. Dat vroeg om het volgende refrein: ‘Hé wappie, waar is je kappie?!’ Daar moesten misschien wel coupletten bij. Eenvoudig te doen met rijmparen als mond/ongezond, dwaas/helaas en Covid-19/Wie niet weg is, is gezien. Maar het is een beetje mosterd na de maaltijd en leuker dan Tebbie nou op je muil? van Richard Groenendijk kon het niet worden.

*******

Druk gezien, een prachtige film van Thomas Vinterberg. Gaat over vier leraren die de weldadigheid van alcohol uitproberen, met soms rampzalig gevolg. Het is een Deense film en hij heet Druk. Druk? Ja, druk, het is af en toe een druk gedoe in die film, maar Druk is hier een Deens woord, te vertalen met Drinkgelag. Waarom dat Deens handhaven? Leidt in dit geval zelfs tot een misverstand. (Denk hier aan een Engelstalige film die Beer of Trees heet en die niet gaat over een grizzly of een Hollands meisje dat met een Canadees trouwt, maar over bier en bomen.)
Druk heet in de Engelstalige wereld overigens Another round. De Belgen hebben krankzinnig genoeg ook gekozen voor een Engelse titel: Drunk. Konden niet op het woord dronken komen.
Ik zou zeggen: laten we proosten op Drinkgelag en de druk aan de Denen overlaten.

*******

In de jaren zestig werden de titels van films, zoals nu nog steeds van boeken, netjes vertaald. The longest day werd gewoon De langste dag, The Phantom of the opera Het spook van de opera etc. Ongeveer een decennium later wilde de Nederlander kosmopolitisch zijn en werden filmtitels onvertaald gelaten, ook als ze Frans, Spaans of Italiaans waren. Dan kreeg je Il pianeta azzurro. De azuren piano of toch De blauwe planeet? En iedereen wist kennelijk dat Le genou de Claire over de knie van Klaartje ging. Nederlands waren vanaf die tijd alleen nog de titels van kinderfilms of van – allang overbodig geworden – softpornovehikeltjes als Vrolijke vluggertjes in Tirol en Kom met je waldhoorn tussen m’n Alpen.

Bob Frommé

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.